Hans van Breukelen open over voetbal- en privéleven

Hans van Beukelen open over voetbal- en privéleven

Hieronder een gedeelte van het interview met Hans van Breukelen uit www.Lifeafterootball.eu nummer 23.
Ik ben in de voetbalwereld altijd een vreemde eend in de bijt geweest, een buitenbeentje. Al pluk ik er nu wel de vruchten van. Dat komt door mijn interesses en opleiding. Ik vind het leuk om mensen te ontmoeten, van welke pluimage dan ook. Ik kijk niet naar kleur, geaardheid of religie. Ik had enkele jaren geleden een gesprek met Henk Krol van de Gaykrant. Hij vertelde me destijds dat hij maandelijks werd gebeld door vriendjes van betaald voetbalspelers. Die jongens wilde aan iedereen vertellen wie hun nieuwe liefde was, maar dat mochten ze niet. De voetbalwereld stond en staat dit niet toe. Belachelijk, maar waar. Ik heb altijd bewondering gehad voor scheidsrechter als Ignace van Swieten en John Blankenstein. Zij durfden dat wel en kregen vaak een lading shit over zich heen, maar bleven zich inzetten voor hun geaardheid in de voetbalwereld. Maar stel, je wordt verliefd op iemand en je mag dat tegen niemand vertellen, dat is toch belachelijk. Zo’n jongen kiest daar niet voor, die voetballer wel. Zelf was ik vaak anders gekleed etc. Maar omdat ik genoeg ballen tegenhield werd ik wel geaccepteerd.
. Helaas hebben de kinderen en ik 2,5 jaar geleden afscheid moeten nemen van Karen. Toch inspireert zij ons nog dagelijks. Ik kende haar vanaf mijn vijftiende. We zijn 36 jaar samen geweest. We zijn begonnen met helemaal niets en hebben samen iets moois weten op te bouwen. We waren een team. Ik had haar vaak nodig als klankbord. Zij was een vrouw die, voor, naast en achter mij stond. In de laatste fase van haar leven heeft zij ons voorgeleefd hoe je met alvleesklierkanker kunt omgaan. Zij is blijven uitgaan wat ze nog wel kon om van elke dag nog een feestje te maken. Heel bijzonder en nog steeds waardevol tot op de dag van vandaag.
De wijze waarop de kinderen en ik afscheid van Karen hebben kunnen en mogen nemen, voelt als een voorrecht. Omdat zij mentaal zo sterk was. Ze wilde in controle blijven en heeft in het bijzijn van haar dierbaren euthanasie gepleegd. Ze wilde zelf het moment bepalen en niet dat het voor haar gedaan zou worden. Ze leeft ontzettend voort in de kinderen en mij. Ook het feit dat we over een nieuwe levenspartner hebben gesproken, blijft speciaal. Ik vroeg haar dan een paar namen van vrouwen die bij mij zouden passen. We maakten er grapjes over. Als ik dan de namen van een paar wulpse dames noemde, zei ze “ja maar dan kom ik spoken”. Mooi toch. Dat was zo fijn om het met haar daar over te kunnen hebben. Dat is goud. Ik heb inmiddels een nieuwe vriendin, Carolein. Ik heb drie jaar met haar op de pedagogische academie gezeten en zij heeft een aantal jaren met Karen geturnd. Ze is zelfs nog op onze trouwerij geweest, maar we zijn haar daarna uit het oog verloren. Ik had haar 32 jaar niet meer gezien of gesproken. Zij hoorde van het overlijden van Karen en stuurde ons een hele mooie brief. En toen zijn we aan de praat geraakt. Het fijne is dat wij zonder belemmering over Karen kunnen spreken. Zij is negentien jaar geleden gescheiden en heeft drie kinderen, twee dochters en een zoon. Nadat wij elkaar ontmoet hadden, was er sprake van zo’n ongelooflijke vlinder, dat ik dacht dat kan helemaal niet. Ik vertelde het onze kinderen en die vonden het fijn voor mij. Ook omdat ze met Karen daar over hadden gesproken. Ik ben echt dankbaar dat ik op deze manier in het leven mag staan. En dat ik van Karen weet dat ze het goed vindt.’ 
Hans van Breukelen
Hans van Breukelen open over voetbal- en privéleven