Honger naar Goud

Honger naar Goud

Honger naar Goud heb ik samen met NOS Studio Sport collega Martin Vriesema geschreven. De bedoeling was dat het boek snel na de Olympische Spelen van 2004 zou worden uitgebracht. Door ziekte van Martin in Athene moest het idee worden aangepast en kwam het voor de winterspelen van 2006 in Turijn uit.
Hieronder een gedeelte uit het verhaal met Inge de Bruijn.

‘Elke ochtend om kwart over vijf nam ik de eerste trein naar Dordrecht. Huiswerk mee, praatje met de conducteur, die me aanbood te helpen. Ik zat altijd alleen in die trein, nooit fami- lie of vrienden die meegingen. Ik was zelfs de enige die uit Barend- recht kwam. Een beetje als Joop Zoetemelk en Evert van Bentem in die reclame voor Calvé-pindakaas. Dan weer naar huis en daarna drie kwartier fietsen naar school.
Ik was elf, en het moest uit mezelf komen. Mijn moeder heeft me in elk geval nooit gepusht. Ik heb nooit een moeder gehad die bij alle trainingen en wedstrijden aanwezig was. Ze liet mij alleen maar sporten als ik het echt leuk vond. Ze liet ons vrij in de dingen die we graag wilden. Ik heb ouders gezien op de tribune die tij- dens de training hun kind aan het filmen waren, of het honderd gulden gaven als het gewonnen had. Een goede les voor ouders: steun je kind maar dwing het niet.’
‘Olympische kampioene worden, is vroeger nooit bij me opgekomen. Echt nooit. Ik wilde vliegen en nog eens vliegen. De hele wereld zien en stewardess worden. Dat leek me prachtig en daar- voor volgde ik ook een opleiding toerisme. Maar ik deed van alles als jong meisje. Paardrijden, ballet, turnen, zwemmen. En water- polo, met mijn tweelingzus Jacqueline.
Ik weet nog goed dat ik een fototoestel bij me had in Barcelona, dat koesterde ik als mijn belangrijkste bezit. Ik heb er Carl Lewis mee gefotografeerd, en Boris Becker. Toen ik op een dag naast hem zat te eten, kreeg ik geen hap meer door mijn keel. Ik stamelde verlegen: ‘Hoi Boris, ik ben een fan van jou’ en vroeg om zijn hand- tekening. En zo raakte ik in Barcelona wel van meer mensen en dingen onder de indruk, waardoor ik mijn focus verloor. Ik liet me voortdurend afleiden. Al die grootheden, het Amerikaanse Dream Team, Mike Powell, Henri Leconte… Het was too much. Maar zo is Barcelona voor mij wel verlopen.

Leave a Reply