voetbalcoaches in het buitenland

Over de Grens

Een stuk uit het hoofdstuk met Dick Advocaat

In juni ging ik naar Dubai. Ik dacht, ik ben negenenvijftig jaar, joh, ik doe het lekker voor de muntjes. Daar is de druk minder en ik zou eens in de maand een wedstrijdje hebben. Dat was de achtergrond. Het idee van afbouwen zat al in mijn hoofd. Het was leuk om nog ergens bij betrokken te zijn en het leven en klimaat was top. Wat wil je nog meer? Het was een goed betaalde werkvakantie.
Na een paar weken meldde Zuid-Korea zich bij mij en toen be- gon het sportief toch weer te kriebelen. In Korea heb ik, naast mijn periode in Schotland, echt een geweldige tijd gehad. De adoratie daar, dat had ik nog nooit meegemaakt. Ik was er een soort popster. Acht maanden lang fantastisch. Het stond vaak zwart van de mensen als ik de auto uitstapte. Er stonden direct zes bodyguards klaar. Pim Verbeek, ook daar mijn assistent, en ik lachten ons een deuk. We vonden het geweldig. Wat een tijd. Waar je ook kwam, op de premier na was je de belangrijkste man van het land. Nu nog hoor, als ik Korea- nen tegenkom, moet ik vluchten want ze springen gelijk op je. Ik moest twee keer naar een universiteit, stonden daar drieduizend man te wachten.
Ik ging een keer naar een optreden van Michael Bolton. Hij was al tien jaar niet meer in Korea geweest en alles om hem heen werd flink afgeschermd. Maar ja, ik ben een fan van hem en wilde hem graag ontmoeten. De organisatie vroeg toestemming, maar Bolton wist natuurlijk helemaal niet wie ik was. Dus liet hij zich informe- ren. Daardoor mocht ik de volgende avond bij hem langs komen. Op het moment dat we elkaar de hand gaven wist hij precies wie ik was, want ze hadden hem compleet gei╠łnformeerd. Ik kwam binnen met zes bodyguards om me heen, dus die Michael Bolton wist niet wat hij zag. Ik heb een klein half uurtje met hem kunnen praten. Nog- maals ik vond het geweldig. Dan komt het kind in mij naar boven, dan ben ik de fan.

Leave a Reply